مدتی بود بعد از کلی بحث و مطالعه و روی هوا بودن به ثبات نسبی در حوزه اندیشه رسیده بودم

و حرکتی آرام رو به جلو را شروع کردم

من شده بودم یک آدم مدرن سخت که منظورم از سخت مشابه با یک روبات است 

انسانی که پدیده های متافیزیکی را به راحتی خرافات می نامید 

و تنها ۴ دلیل برای پذیرفتن خدا داشت حماقت،ترس ، ناتوانی و اجبار که خودش را جزو گروه آخر می دانست 

انسانی که منطقش هم سخت است و هر چیز که با آن نسازد را چرند می نامد 

خدا را شکر که نسبی نگر بود وگرنه چه ها که نمی کرد

بله این انسان پرمدعا که تاکنون بسیاری را در بحث مغلوب کرده بود دیروز طی گفتگویی با انسانی که در نگاه اول عقایدی سنتی دارد احساس حماقت کرد 

و کاش فقط این بود بدتر از این او فروپاشی دنیای مدرنش را که سال ها در راهش تلاش کرده بود به عینه دید 

شاید به ذات خودش برگشت نمی دانم احساس نیاز به معنویت می کند 

کم آورده نمی دانم از آن نوع کم آوردن های غزالی است یا نه ولی کم آورده

نه توان دارد که بازگردد و همه چیز را از نو بسازد و نه رمقی برای پیمودن ادامه راه 

حالش خوب نیست نمی تواند آن حدیث قبل را اجرا کند و شکر که می تواند حداقل بگرید

فقط می داند که باید یک چیز تغییر کند باید و تمام 

احادیث امامان شیعه بخش بزرگی از فرهنگی شیعی را تشکیل می دهند 

بعضی از احادیث حاوی نکات ناب اخلاقی و اجتمائی است 

برخی مربوط به دوران خود می باشند و امروزه کاربردی ندارند 

بخشی نیز یا نادرستند یا برخلاف اخلاق مدرنند و یا ... در کل باید کنار گذاشته شوند

امروز در بعضی دانشگاه ها تجمعاتی برگزار شد صرفنظر از همه چیز عده ای در این تجمعات کتک خوردند،آسیب دیدند و...

زیادند کسانی که نگاهشان با اهداف جنبش سبز یکسان است ولی به عللی حاضر به بیان علنی و عملی نگاهشان نمی شوند.حتی اگر از روی ترس باشد نباید آنان را سرزنش کرد.شاید این هدف برایشان آنقدرها ارزش ندارد که برایش جان فشانی کنند ولی تحریک آنان به شرکت در حرکت های مدنی را نادرست می دانم البته گفتگو به قصد دعوت با تحریک متفاوت است

حتی اگر هر 15 سال فقط یک نفر به جمع ما بپیوندد ولی هیچ کس نمیرد حتی یک نفر

ما زیاد و زیاد تر خواهیم شد این را با تمام وجود حس می کنم

===========================================

پ.ن:1-پوپر که خود زمانی یک مارکسیست بود و در تجمعات مارکسیستی شرکت می کرد روزی می بیند دوستش که به تحریک او به تجمع آمده در جلوی چشمانش کشته می شود

از آن زمان پوپر مدام خودش را سرزنش می کند که چرا او را دعوت کرده بود و حتی از مارکسیسم بیزار می شود

پوپر خود برای جان فشانی در راه عقیده اش آماده بود ولی خود را نفرین می کند که من چرا دیگران را در راه آرمان هایم فدا می کنند

2-شخصا هر انسان را به تنهایی هدف می دانم و از قربانی کردن حتی یک انسان در پای بزرگترین اهداف هم پرهیز دارم

امروز روز دانشجوست و مانند هر سال دانشجوست که باید بودن خود را به رخ جامعه بکشد.فکر می کنم امسال جنبش دانشجویی به طور مشخص می داند که هدفش چیست یک هدف کوتاه مدت و یک هدف بلند مدت

هدف کوتاه مدتش اعاده حیثیت ملت به خاطر همه چیز و برداشته شدن چکمه زور از روی گلویش و هدف بلند مدتش برقرار شدن دموکراسی در جامعه اش است

شخصا علاقه ای به نیل به هدف اول ندارم.تمام تلاشم در راه پیروزی در دومین مسیر است

باز هم ما دانشجویان ما دموکرات ها هستیم که باید نگاه مردم را جهت داده و توده مردم را به بلوغ سیاسی برسانیم

ما همچنان دموکراتیم باز هم این را به همه نشان خواهیم داد

شک نیست که مسلمانان از همان بدو ابلاغ پیام پیامبر  گرامی اسلام در تمام گستره جامعه اسلامی پادشاهان غارتگری داشته اند,ظلم و خشونت و جنگ و فساد ریادی داشته اند 

اما آیا این ضد ارزش ها برخاسته ار دین بوده یا علیه آن؟ آیا به اسلام به ذات خود دارد عیبی یا هر عیب که هست از مسلمانی ماست؟

من در این زمینه کمابیش با جناب سروش موافقم که اگر اسلام در هر جای دیگر هم پدید می آمد چنین وضعی پیدا می کرد 

ما نمی توانیم اسلام های یک و سه ملکیان را از هم جدا کنیم 

ذات اسلام آن هم اسلام اصیل مسئول اصلی(و البته نه تنها ترین مسئول) تمام پیشرفت ها و عقب گردها،صلح طلبی ها و جنگاوری های مسلمانان است

صرفنظر از اهداف و ماهیت جنبش سبز ایران می توان این جنبش را در قیاس با جنبش ۱۵ ساله ای که انقلاب اسلامی را شکل داد یک جنبش مدرن نامید

جنبشی که انقلاب را شکل داد مطیع کامل رهبرش بود و رهبرش را امام نامید.اکثریتشان از مرگ هراسی نداشتند زیرا تئوری شهادت نه تنها مرگ را برایشان شیرین می کرد بلکه مرگ را به بزرگ ترین هدفشان حتی مهم تر از پیروزی تبدیل می کرد

اما جنبش سبز رهبرش را فردی عادی مثل بقیه می داند.مدام از رهبر انتقاد می کند و در مقابل هر فرمانش هزار چون و چرا می آورد.

برای جنبش سبز اهداف براساس پارادایم های این جهانی تعریف شده و نه تنها مرگ برای کسی شیرین نیست بلکه همه می خواهند زنده بمانند و کشورٍ دموکراتیکٍ صلح طلبشان را ببینند و در آن زندگی کنند

چنین تفاوت های عجیب نیست و ماهیت متفاوت دو جنبش را مشخص می کند

چنین تفاوت هایی باعث می شود که اقرار کنیم انسان مدرن دلیل کافی برای مبارزه در راه اهدافش را ندارد

و انتظار دارد کسانی بروند و به جایش مبارزه کنند و او بیاید و در بهشت زمینی زندگی کنند

به نظرم جنبش های مدرن نتیجه ای جز محو تدریجی ندارند